آینه های زنگ زده ام را صدا می زنم و جامه های شلوغم را به سکوت دعوت می کنم.شمعها را زنده نگاه می دارم کتاب های خسته ام را می بندم. سلولهایم را از ترانه های رهایی لبریز می سازم و در بیشه های بلوط و گردو دعا می خوانم.

تو را در برج های عاج در چشم های درخشان بودا و در سپیده دم بارانی عشایر جستجو می کنم.هیچ چیز نمی تواند بین من و تو فاصله باشد. نه دیوار نه سیم های خاردار.

اگر تو در کنارم باشی می توانم با اولین قطاری که از دور دست می آید به سوی بهار بروم. جنگل های وحشی را بر زانوانم بنشانم و نوازش کنم. با کودکان در آسمان هفتم قدم بزنم و دفتر شعرم را روی شمعدانی های دلتنگ بگذارم.

با تو آوازهای برهنه من شنیدنی و اشکهای عاشقانه ام دیدنی است. با تو چراغی که در قلبم خاموش شده است به ناگاه روشن می شود ومعجزه های معطر دور و بر مرا فرا می گیرند.

پیش از آنکه نگاه ساده ام را حراج کنم بیا و مرا از این خیابان های شلوغ عبور بده! بیا تا با هم از نردبان مهتاب بالا برویم و لابه لای پرهای فرشتگان به دنبال تابستان جنوب بگردیم.

بیا قبل از اینکه مردگان به سرازیری صبح برسند از خاکستر خودمان بیرون بیاییم و دور از سنگ های سیاه در افقی روشن نماز بخوانیم.

بیا تا گیسوان تر خود را در باد شمال رها کنیم و آنقدر اوج بگیریم تا عاشقان قدیمی دوباره برای هم نامه بنویسند.

 در پایان این ترانه رو به عاشقانی تقدیم میکنم که در این روزگار عاشق کش تلخ .نون عشق میخورن و منت نون وا ندارن.

                                    شاد و پیروز باشید